Hakikatin Sırrına Ermek, Kendini Bilmek

Bazı yollar vardır, her adımında binbir çeşit sır gizlidir. O sır ki insanın kendi içindeki hakikati keşfetmesi içindir. Bunu ancak yola çıkanlar, o sırrın yükünü omuzlamaya talip olanlar görebilir.

Ve yola çıkmak, kaybolmayı da göze almak demektir. Peki, bunu göze almak kolay mıdır? Elbette değildir.

Fakat kaybolmayı göze alamayan, kendini nasıl bulabilir ki?

Hangi kuş yalpalanmadan uçar ki?

Solmayan gül güzel olabilir mi?

Zahmeti bilmeyen, rahmetin değerini nasıl bilebilir ki?

Işık en çok karanlığın bağrında tecelli etmez mi?

“Kâinattaki her şey zıddıyla kaim” değil mi?

Evet, öyledir; kâinattaki her zıtlık insan için bir rehberdir.

Ve insan, en çok sarsıldığı yerde kendini bilebilir.

Her insanın yolu evvela kendi içinedir, kendini bilme gayretidir.

Peki, bu gayreti gösterenler kimlerdir? Kendisi ile yüzleşmeye cesareti olanlardan başkası değildir.

Ancak insan, kendi varlığının hikmetini, ruhunun derinliğini, kalbinin istikametini ve yaratılışının gayesini sorgulamakta pek acizdir.

Dış dünyaya olan bağlılığı, iç âlemindeki hakikat ile yüzleşmesine engeldir. Her engel, kulun kendisinden uzaklaşıp yine kendisine yabancılaşmasına sebeptir. Bu yüzdendir ki kulluğunu da layıkıyla yerine getiremeyendir. Allah, her düşüşün ardından rahmetiyle tecelli edendir. İnsanın kendini arama yolculuğu da Rabb’ine giden menzili bulmak içindir.

Bu yüzden tasavvuf ehli “Kendini bilen Rabbini bilir” demişlerdir. İnsan, evvela kendini bilmelidir. Bu da ancak yola çıkmaya niyet edenlerin nasibinde gizlidir.

Dilruba Çelik